حسی شبیه غربت اشیا
از روی پلک می گذرد...
اما
...
باید کتاب را بست.
باید بلند شد
در امتداد وقت قدم زد.
گل را نگاه کرد،
ابهام را شنید.
باید دوید تا ته بودن.
باید به بوی خاک فنا رفت.
باید به ملتقای درخت و خدا رسید.
باید نشست
نزدیک انبساط
جایی میان بیخودی و کشف.
