بی عشق هم می شود زیست،زیریک سقف و تا پایان راه حتی بی کشمکش و
درگیری.بی عشق هم می توان خودرادر پناه گاهای درون پنهان کرد و ساکت
و آرام و ازکنار زندگی گذشت.اما ما زاده نشده ایم تا عمری در خود بخزیم تا
لحظه مرگ.ما آمده ایم تا از خود بیرون آییم و با دیگران بیا میزیم؛ بشکفیم؛
شادی کنیم و عشق را در جان هم بریزیم و تازه شویم و هر جا لازم باشد
ویران کنیم بشکنیم و دوباره بسازیم:
