تو مرا می خوانی
با صدای نفس تشنه ی شب.با صدای تپش خسته ی قلب
با نگاه قفسی پر زد و رفت در تن خسته ی من موج صدا
ناگهان پر شدم از حس غریب رفتن
آه من خواهم رفت .خواهم رفت از این شهر غریب.شهر دروغ.شهر فریب
کاش می دانستم بعد از این بار...نگاهت با چه نگاهی درگیر
با چه صدایی گیرا
با کدامین تکرار خیره می ماند به شب دور و دراز
آه من خواهم رفت.خواهم رفت از این شهر غریب.شهر دروغ.شهر فریب
آری آری من میدانم.فهم گنگ تنها یی سخت است
. نه به اندازه ی ماندن در غربت گلبرگی تنها
من در این غربت نور و در این موج غروب خورشید و لب ساحل عشق خواهم ماند
اما...خواهم رفت از این شهر غریب
